Sommige ontmoetingen beginnen heel gewoon.
Je staat langs het zwembad, kijkt naar een wedstrijd en hebt op dat moment geen idee dat die ene wedstrijd later het begin blijkt te zijn van vriendschappen die jarenlang blijven bestaan.
Voor mij begon dat in Tiel.
Mijn dochter Ruby zwom haar wedstrijd en daar leerde ze Evi kennen. Twee jonge zwemsters die elkaar via het zwemmen ontmoetten en al snel een klik hadden.
Voor Ruby en Evi ontstond er iets bijzonders.
Wat begon met samen zwemmen, wedstrijden en elkaar langs de badrand tegenkomen, groeide langzaam uit tot een echte vriendschap. Ze trokken steeds meer met elkaar op en werden door de jaren heen steeds hechter.
Maar ook voor mij gebeurde er iets.
Evi's vader was Luuk.
Luuk kende ik inmiddels vanuit de opleiding voor officials. We hadden daar al snel een klik gekregen. We konden samen lachen, hadden dezelfde soort humor en de gesprekken langs de badrand werden eigenlijk vanzelf steeds langer.
Waar Ruby en Evi hun eigen vriendschap opbouwden, ontstond er tussen Luuk en mij ook een bijzondere band.
Van zwemmen naar vriendschap
Het mooie was dat het zwemmen de aanleiding bleef, maar zeker niet meer de enige reden om elkaar te zien.
Wedstrijden werden vaste momenten waarop je elkaar weer tegenkwam.
Een praatje langs de badrand werd een langer gesprek.
En voor je het weet, heb je het niet meer alleen over zwemmen. 😉
Zo groeide de vriendschap tussen Ruby en Evi verder, terwijl ook Luuk en ik steeds meer vrienden werden.
En natuurlijk bleven we elkaar vooral heel veel bij het zwembad zien.
Ook Luuk zette een nieuwe stap
Luuk bleef ondertussen actief binnen het zwemmen. Hij was betrokken als official en stond regelmatig langs de badrand.
En sinds kort heeft hij daar een mooie nieuwe stap aan toegevoegd: Luuk heeft zijn trainersdiploma gehaald.
Een mooie mijlpaal, zeker als je bedenkt hoe het allemaal begon. Eerst stonden we daar vooral als vaders van twee jonge zwemsters. Daarna kwamen de officialsopleidingen, de wedstrijden en steeds meer betrokkenheid bij de sport.
Nu staan we allebei regelmatig aan de badrand.
De ene keer als official, de andere keer als trainer.
En soms natuurlijk gewoon als vader of vriend.
Als ik voor mijn werk of voor het zwemmen naar het buitenland ben, staat Luuk regelmatig samen met Marieke langs de badrand. Dat geeft een bijzonder gevoel.
Je weet dat iemand die je vertrouwt daar staat en dat hij begrijpt wat er nodig is.
En ondertussen groeiden de meiden gewoon door
Ruby en Evi waren ooit twee jonge zwemsters die elkaar bij een wedstrijd leerden kennen.
Maar de jaren gaan snel.
De meiden groeiden op, zwommen steeds meer wedstrijden en kregen hun eigen dromen en plannen. Het zwembad bleef een belangrijke plek, maar hun vriendschap werd steeds groter dan alleen het zwemmen.
En dat vind ik misschien wel één van de mooiste dingen aan deze sport.
Je begint ooit met een zwembril, een badpak en een tas langs het zwembad.
Je maakt vrienden.
Je leert mensen kennen.
En soms blijven die mensen veel langer in je leven dan je ooit had kunnen bedenken.
En ik?
Ik stond ondertussen nog steeds langs de badrand.
Eerst vooral als vader.
Daarna als official.
En steeds vaker merkte ik dat ik eigenlijk nóg meer wilde betekenen voor de zwemmers.
Ik vond het interessant om te kijken waarom een zwemmer iets op een bepaalde manier deed. Wat er beter kon. Hoe je iemand kon helpen om een volgende stap te zetten.
Zonder dat ik het op dat moment helemaal besefte, begon er langzaam iets te veranderen.
Ik was niet meer alleen de vader die bij het zwembad stond.
Ik was inmiddels official.
En ergens aan de horizon kwam een volgende stap steeds dichterbij...
Van official naar trainer.
Maar hoe kwam ik daar uiteindelijk terecht?
Dat verhaal komt in de volgende aflevering.
Wordt vervolgd. 🏊♂️
