Soms merk je pas achteraf dat je langzaam een andere kant op groeit.
Bij mij begon het allemaal als vader langs het zwembad. Ik wilde mijn dochter Ruby zien zwemmen, haar aanmoedigen en natuurlijk trots zijn als het goed ging.
Maar hoe vaker ik aan de badrand stond, hoe meer ik begon te zien.
Ik keek niet alleen meer naar de zwemmers die hun wedstrijd zwommen. Ik keek ook naar de trainers. Wat deden ze? Waarom kreeg de ene zwemmer een andere aanwijzing dan de andere? En waarom werkte iets bij de ene zwemmer wel, terwijl een ander juist iets heel anders nodig had?
Ik begon steeds meer interesse te krijgen in wat er achter een training schuilging.
Van kijken naar begrijpen
Toen ik official werd, veranderde er opnieuw iets.
Ik stond niet meer alleen als vader langs het bad, maar had ook een taak te vervullen. Ik leerde waar je op moest letten, hoe belangrijk concentratie is en hoeveel er tijdens een wedstrijd gebeurt waar je als toeschouwer nauwelijks bij stilstaat.
En ondertussen leerde ik steeds meer mensen kennen.
De gesprekken langs de badrand gingen niet alleen over tijden en uitslagen. Je praat met trainers, officials en ouders. Je hoort verhalen, stelt vragen en ontdekt hoeveel kennis en ervaring er in een zwemvereniging aanwezig is.
Hoe meer ik zag, hoe nieuwsgieriger ik werd.
Want zwemmen is natuurlijk veel meer dan zo snel mogelijk van de ene kant van het bad naar de andere komen.
Achter iedere zwemmer zit een eigen verhaal. De ene zwemmer leert een slag snel aan, terwijl een ander juist veel herhaling nodig heeft. Soms maakt een kleine aanwijzing al een groot verschil. En soms moet je als trainer vooral geduld hebben.
Dat begon mij steeds meer te interesseren.
De badrand kreeg een andere betekenis
Waar ik in het begin vooral stond om naar Ruby te kijken, begon ik de zwemtraining steeds meer vanuit een ander perspectief te bekijken.
Ik ging anders letten op de techniek, op de aanwijzingen van trainers en op de manier waarop zwemmers daarop reageerden.
Waarom lukte iets vandaag wel en gisteren nog niet?
Wat maakt dat een zwemmer vertrouwen krijgt?
En hoe zorg je ervoor dat iemand niet alleen sneller wordt, maar ook plezier houdt in de sport?
Het waren vragen die mij steeds vaker bezighielden.
Zonder dat ik daar meteen een groot plan bij had, groeide mijn belangstelling voor het begeleiden van zwemmers.
En ergens begon ik me af te vragen of ik daar zelf misschien ook iets in kon betekenen.
Want langs de badrand staan en kijken is één ding.
Maar zelf proberen een zwemmer verder te helpen, vraagt weer iets heel anders.
Er stond een nieuwe stap voor de deur
Als ik terugkijk, is het bijzonder hoe het allemaal is begonnen.
Eerst was ik de vader die zijn dochter naar het zwemmen bracht. Daarna werd ik official en leerde ik de sport vanuit een heel andere kant kennen.
En ondertussen groeide mijn interesse in het trainen en begeleiden van zwemmers.
Ik had toen nog geen idee waar dat allemaal toe zou leiden.
Maar één ding werd steeds duidelijker: het zwembad was voor mij allang niet meer alleen de plek waar mijn dochter haar baantjes trok.
Het was een plek geworden waar ik zelf ook steeds meer wilde leren en betekenen.
En dan komt er een moment waarop belangstelling langzaam overgaat in actie.
Hoe die volgende stap er precies uitzag, vertel ik in de volgende aflevering.
Wordt vervolgd! 🏊♂️
