Soms begint iets nieuws met een vraag die je niet helemaal ziet aankomen.
Je staat al regelmatig langs het zwembad. Eerst als vader, daarna als official. Je leert steeds meer mensen kennen en raakt steeds verder betrokken bij de zwemvereniging.
En dan komt er ineens een vraag die alles weer een klein beetje verandert.
“Patrick, heb je binnenkort tijd om een avond mee te helpen aan de badrand?”
Een van de trainers vroeg het me.
Ik was eerlijk gezegd best verrast. Ik had er niet direct rekening mee gehouden dat ik zelf gevraagd zou worden om te helpen bij een training.
Maar terwijl ik erover nadacht, merkte ik dat het me eigenlijk ook ontzettend leuk leek.
Het zou gaan om de jongste groep van de vereniging. En ik zou worden begeleid door een trainer. Dat stelde me gerust. Ik hoefde het niet allemaal zelf te bedenken of meteen alles te kunnen. Ik kon meekijken, helpen en vooral ontdekken of dit iets voor mij was.
Mijn antwoord liet dan ook niet lang op zich wachten.
“Dat is een leuk idee!”
Daar stond ik dan…
Een paar trainingen later was het zover.
Een korte broek, mijn slippers en een wit shirt. Meer had ik niet nodig.
Daar stond ik dan, naast het bad, aan de badrand.
Maar deze keer was het anders.
Ik stond er niet alleen om naar mijn dochter te kijken. Ook was ik er niet om tijden op te nemen of mijn taak als official uit te voeren.
Ik ging helpen bij de training.
Voor me zwommen een stuk of negen kinderen in de baan. Kinderen die ik zeker niet allemaal kende.
Dat voelde best onwennig. Je staat daar ineens in een andere rol en probeert je plek te vinden. Waar kun je helpen? Wat kun je de kinderen meegeven? En hoe zorg je ervoor dat ze met plezier blijven trainen?
Maar al snel viel me iets op.
Wat een enthousiasme!
Die kinderen waren jong, maar wat deden ze hun best!
Ze zwommen hun banen, luisterden naar de aanwijzingen en probeerden het iedere keer opnieuw. Je zag gewoon dat ze graag iets wilden leren en zichzelf wilden verbeteren.
Elke baan was weer een nieuwe kans om het nét iets beter te doen.
En dat vond ik echt superleuk om te zien.
Die energie, dat enthousiasme en die gedrevenheid werkten aanstekelijk. Ze konden natuurlijk niet alles meteen goed doen, maar ze wilden het wel proberen. En als iets niet lukte, gingen ze gewoon weer verder.
Juist dat maakte indruk op me.
Ik was begonnen om een avondje mee te helpen. Maar terwijl ik daar langs de baan stond, begon ik te begrijpen hoeveel plezier je kunt halen uit het begeleiden van zwemmers.
Het gaat niet alleen om tijden, wedstrijden of medailles.
Het gaat ook om die kleine stapjes vooruit. Om een kind dat iets probeert, opnieuw probeert en uiteindelijk merkt dat het beter gaat.
En natuurlijk om het plezier dat daarbij hoort.
Ik merkte dat ik daar zelf ook energie van kreeg.
Van één avondje naar steeds vaker
Het voelde nog wat onwennig, maar het was leuk.
Een weekje later was ik er weer.
En daarna weer.
Voor ik het goed en wel besefte, werd dat ene avondje helpen steeds meer een vast onderdeel van mijn week.
Wat begon met één training per week, groeide langzaam uit naar twee en uiteindelijk zelfs drie keer per week aan de badrand.
Blijkbaar smaakte het naar meer!
Ik raakte steeds meer betrokken bij de trainingen en leerde de zwemmers beter kennen. Ook begon ik steeds meer mijn plek te vinden binnen de groep.
En het bleef niet bij de trainingen alleen.
We gingen ook mee naar wedstrijden.
Niet meer alleen als vader of official
Dat was opnieuw een bijzondere verandering.
Ik stond inmiddels niet meer alleen langs het zwembad als vader van een zwemmer. En ook niet meer uitsluitend als official, met mijn eigen taak tijdens een wedstrijd.
Nu stond ik daar als assistent-trainer.
Een heel andere rol, met nieuwe verantwoordelijkheden en veel dingen om te leren.
Als vader kijk je natuurlijk graag naar je eigen kind. Als official let je op wat er in jouw baan gebeurt en zorg je dat je je taak goed uitvoert.
Maar als assistent-trainer kijk je weer met andere ogen naar de zwemmers die je begeleidt. Je bent betrokken bij hun voorbereiding, kijkt hoe ze hun wedstrijd zwemmen en wilt ze helpen om het beste uit zichzelf te halen.
Langzaam begon ik te ontdekken hoeveel er komt kijken bij het begeleiden van zwemmers, zowel tijdens trainingen als op wedstrijddagen.
En ondertussen leerde ik zelf ook steeds meer.
Dit was nog maar het begin
Als ik terugkijk, is het bijzonder hoe het allemaal is begonnen.
Ik begon met een beetje helpen bij de jongste groep. Een korte broek, slippers, een wit shirt en een gezonde dosis nieuwsgierigheid.
Maar het enthousiasme van die kinderen werkte aanstekelijk. Ik vond het leuk om ze te helpen, zag hoe graag ze wilden leren en kreeg er zelf steeds meer plezier in.
Voor ik het wist, stond ik drie keer per week aan de badrand en ging ik als assistent-trainer mee naar wedstrijden.
Ik was nog volop aan het leren, maar één ding was duidelijk: ik vond het leuk om hier mijn tijd en energie in te steken.
Mijn rol binnen de zwemvereniging was opnieuw veranderd.
Eerst was ik vader.
Daarna werd ik official.
En nu was ik ook assistent-trainer.
Maar dit was nog maar het begin. Want als je eenmaal ontdekt hoeveel er achter een goede zwemtraining zit, komen er vanzelf nieuwe vragen.
Hoe leer je zelf steeds beter training geven? Hoe help je verschillende zwemmers vooruit? En hoe groei je van iemand die meehelpt naar iemand die zelf steeds meer verantwoordelijkheid krijgt?
Daarover vertel ik meer in de volgende aflevering.
Wordt vervolgd! 🏊♂️
