Na de opleiding tot official kwam dan uiteindelijk het moment waarop ik het in de praktijk mocht gaan doen.
Mijn eerste wedstrijd als official.
Tiel.
Een 25-meterbad met vijf banen.
Daar stond ik dan aan de startzijde met mijn stopwatch, potlood en tijdbriefje. Namen controleren, goed opletten en vooral zorgen dat ik mijn taak goed uitvoerde.
Ik wist inmiddels wat er van mij verwacht werd.
Maar er was één klein detail waar ik vooraf misschien niet helemaal bij had stilgestaan.
Mijn eigen dochter zwom mee.
En ze zwom vlak bij de baan waar ik stond.
Natuurlijk wil je als vader toch even kijken.
Hoe gaat ze van start?
Hoe zwemt ze?
Hoe doet ze het?
Maar ik was daar natuurlijk niet als vader.
Ik was daar als official.
En dus moest ik mijn eigen baan in de gaten houden.
Ik merkte dat ik toch even met mijn aandacht bij mijn dochter was en besefte gelukkig vrij snel dat ik mijn focus weer op mijn eigen taak moest richten.
Maar blijkbaar was ik niet de enige die dat had gezien.
Tijdens de pauze kwam de scheidsrechter naar me toe.
Hij keek me aan en zei:
“Houd je wel goed je eigen baan in de gaten!”
Oeps.
Hij had het dus gezien. 😄
En eerlijk gezegd kon ik er wel om lachen.
Maar ik had er ook meteen iets van geleerd.
Als official moet je je taak uitvoeren, ook wanneer je eigen kind in het water ligt.
Dat klinkt misschien logisch, maar op het moment zelf is dat toch anders.
Voor mijn dochter was het ondertussen gewoon een leuke wedstrijd.
Ze zwom goed, was blij met haar tijden en had tijdens de wedstrijd ook nog eens een nieuw vriendinnetje leren kennen.
Evi.
Op dat moment wist ik natuurlijk nog helemaal niet hoe belangrijk die ontmoeting zou worden.
Want Evi bleek de dochter te zijn van...
Luuk.
Luuk kende ik inmiddels van de officialopleiding. We konden het goed met elkaar vinden en hadden eigenlijk meteen dezelfde humor en een goede klik.
Maar dat onze dochters op deze wedstrijd ook vriendinnen zouden worden, was wel heel bijzonder.
Wat begon met twee meiden die elkaar langs het zwembad leerden kennen, zou later uitgroeien tot een vriendschap die jarenlang stand zou houden.
En ook tussen Luuk en mij ontstond een bijzondere vriendschap.
Maar daar begon het eigenlijk pas.
Want ondertussen stond ik nog steeds langs de badrand.
Met mijn stopwatch.
Met mijn potlood.
En met steeds meer interesse in wat er allemaal achter dat wedstrijdzwemmen gebeurde.
Ik begon steeds meer te kijken naar de trainers.
Waarom krijgt die zwemmer een andere aanwijzing dan die andere zwemmer?
Waarom wordt er bij de één op techniek gelet en bij de ander juist op tempo?
En wat maakt nu eigenlijk het verschil tussen gewoon zwemmen en iemand beter leren zwemmen?
Ik wist het toen nog niet, maar mijn rol langs de badrand zou langzaam veranderen.
Van bezorgde vader…
naar official…
en uiteindelijk naar iets wat ik toen nog helemaal niet kon voorzien.
Want op een gegeven moment zou iemand mij een vraag stellen die mijn leven langs de badrand behoorlijk zou veranderen.
“Patrick, zou jij misschien ook eens aan de badrand willen staan als trainer?”
Wordt vervolgd… 🏊♂️
